Beste Taetske,

Ik heb op advies van iemand de cd Sunrise of the Soul gekocht, van Jeru Kabbal. Vanwege de ademsessie. Nu kwam ik alleen niet door het beluisteren van de cd heen… De tekst en de stem van Jeru vond ik goed/prettig, de manier van ademen ging goed, maar ik liep op een gegeven ogenblik vast in de muziek… wat inhoudt dat ik er niet meer naar luisteren kon. De dramatiek, de heftigheid van de muziek, zo ervoer ik, wekte irritatie op en leidde me af. In begin had ik zoiets van: ok, gewoon niet mijn smaak, focus op de ademhaling… maar op een gegeven ogenblik heb ik de cd stop gezet omdat ik het niet meer trok.
Zou het misschien de bedoeling zijn geweest dat er irritatie/boosheid bij mij omhoog kwam of past deze cd gewoonweg niet bij mij? Ook al ken je mij persoonlijk niet, misschien kun je hier iets over zeggen?

Het lelijke eendje is simpelweg een mooie zwaan

---

Taetske’s antwoord

Mooie Zwaan,

Wat een interessante ervaring! Het is heel goed mogelijk dat de meditatie je in contact brengt met irritatie en boosheid. Dat is ook een van de doelen van de meditatie: mensen te helpen in contact te komen met wat hun blokkeert en dat vervolgens met behulp van de adem transformeren.

Het mooie is dat je door de volle diepe ademhaling, ook niet wegkomt met rationalisaties als ‘ok, gewoon niet mijn smaak, focus op de ademhaling’. Want juist door het focussen op de ademhaling, blijf je in contact met je lichaam. Daar wordt die boosheid/irritatie losgemaakt als onderdeel van het reinigingsproces. En ook daar wordt het uiteindelijk verwerkt, mits je het toelaat en erbij blijft.

De meditatie ‘werkt’ dus wel voor je! Maar of het iets voor je is, zul je moeten uitproberen door het nog eens te doen, met deze informatie. Wat kan helpen is om jezelf toestemming te geven je te uiten op het moment dat de emoties krachtig opkomen. Het is OK om dan de muziek (of Jeru’s stem of wat dan ook) als projectie te gebruiken. Je schrijft dat je al vele jaren meditatie-ervaring hebt, dus wees je bewust dat het nooit om de trigger gaat, maar altijd om het oude onverwerkte zeer dat je lichaam met zich meedraagt.

Bij de Quantum Light Breath is het wel belangrijk dat je je niet in het ‘uiten’ verliest. Dus steeds ook weer terugkeren naar je adem en rechtop blijven zitten (of staan). De adem verbindt je met de werkelijkheid, met het leven zelf dat de transformatie teweeg brengt.

Na het heftige meer dramatische deel, komt er ook weer een rustiger deel.

Na afloop is het vaak erg fijn, vooral als het heftig voor je is geweest, om nog 10 tot 20 minuten uit te liggen op een mooi ontspannend muziekje.

Mocht het de tweede keer ook weer te heftig voor je zijn om het af te maken, dan denk ik dat je gerust kunt concluderen dat deze meditatievorm in deze fase van je ontwikkeling niet past voor je.

Hartelijke groet,
Taetske

---

Hoi Taetske,

Dank voor je mooie antwoord!

Ja, ik vond het ook een interessante ervaring, en misschien heb ik juist wel hierom niet de cd uit boosheid in de prullenbak gegooid, maar besloten het de volgende dag weer aan de gaan. Ook omdat ik ergens een vergelijking zag met heel veel dat de laatste tijd van buitenaf op me af komt (en veel in me teweeg brengt!) en de, voor mij, indringende, irritante muziek.
Deze keer was het een andere ervaring en kwam ik er doorheen. Het is de moeite/moed waard.

Heftige emoties er te laten zijn als ze er zijn, is niet mijn sterkste kant nog… maar ik zou wel graag willen leren om er op natuurlijke wijze mee om te kunnen gaan, hier op aarde.

Hartelijke groet,
Het lelijke eendje is simpelweg een mooie zwaan

Hoi Taetske,

In de omgeving waar ik nu ben, is een groot geloof in geesten, engelen, gidsen en weet ik wat, die al je problemen voor je zullen oplossen enz.  Ik ben niet iemand die niet gelooft in spirituele gidsen, maar het is zo jammer te zien dat mensen daar al hun hoop in leggen. Ze geven de macht helemaal uit handen.
Er is hier ook iemand die een soort therapie geeft waarbij ze belooft dat ze in een sessie het onbewuste zover kan krijgen dat het op 1 lijn staat met wat je bewust wilt. Als een soort tovermiddel. Dan denk ik ‘zou het echt zijn, doe ik al dat werk elke dag voor niets om mijn onbewuste te overtuigen van/te laten ontspannen in het NU’. Maar ik geloof echt dat Clarity de weg is en dat een therapeut het niet voor je kan doen en dat je ook naar die onbewuste programma’s moeten kijken om meer in het NU te kunnen zijn.

Groetjes,
H

---

Taetske’s antwoord

Hoi H,

Er zullen in die omgeving waarschijnlijk niet veel mensen zijn die begrijpen wat jij aan het doen bent. Natuurlijk is het makkelijker om te geloven dat iemand anders het tovermiddel in handen heeft. Of dat nu in de vorm van een leraar of genezer is, of in de vorm van engelen of gidsen. Die manier van denken sluit heel erg aan bij de wereld van de vierjarige. ‘Een ander moet het voor me doen, ik kan het niet zelf’. Maar daarbij zullen gelijk ook de zorgen opdoemen ‘ben ik wel bij de goede’, ‘doe ik niet iets wat de leraar, gids, engel, genezer boos of geïrriteerd maakt’, enz. Nou ja, gewoon al die dingen die voortdurend bij de 4j spelen vanuit het perspectief van afhankelijkheid. Helaas zullen deze mensen de werkelijkheid dat je onafhankelijk bent, zelfstandig en in staat om zelf verantwoordelijkheid te nemen, niet ervaren.

Natuurlijk is het zo dat het Bestaan in wezen al het grote werk doet. Jouw eigen rol is daarbij vergeleken klein, maar daarom niet minder belangrijk! Pas als de oude patronen gaan ontspannen kun je je openen voor het Bestaan (het Hier en Nu), en het vertrouwen daarin (dat van nature in je aanwezig is!) verdiepen.

Hartelijke groet,
Taetske

Lieve Taetske,

Ik heb de laatste tijd steeds gedachten die erg negatief zijn. Ik denk, waarvoor ben ik al die tijd bezig geweest? Wat ben ik ermee opgeschoten?
Ik ben het pad even kwijt, wellicht helpt het om het aan iemand te zeggen.

R

---

Taetske’s antwoord

Lieve R,

Als je er in zit, zit je er in!
Gelukkig kan je er weer uit.
Het moment is nog steeds het moment.
Is je leven op dit moment in gevaar? Wat je gedachten ook zijn?
Wat geeft dit moment je?

Het onbewuste stuurt ons nu eenmaal die negatieve gedachten.
Het doet wat het gewend is te doen. De oude gewoontes zitten diep.
Wees mild en zacht. Help jezelf uit de droom.
Het gaat niet om nooit meer vallen. Het gaat om weten dat je kunt opstaan.
Dit moment is hier om je te ontvangen.

Veel liefs!
Taetske

Lieve Taetske,

De laatste maanden gebeuren er heel veel niet-D-dingen  en dat is wel heel apart om mee te maken. Maar ja, wie is D eigenlijk, that’s the question. Het is het verhaal van de generaal die eindelijk doorheeft dat de oorlog allang voorbij is. Maar dan in mijn geval dat er helemaal geen crisis is (maar ik heb wel altijd gewerkt alsof er een crisis was). Ik weet alleen niet meer zo goed hoe het verhaal van de generaal verder gaat. Zou je me dat willen laten weten?

Liefs D

---

Taetske’s antwoord

Lieve D,

Het verhaal van de generaal is een metafoor om je te helpen begrijpen dat het onbewuste nogal onthand kan raken als het begint te beseffen dat de oorlog voorbij is (en al jaren en jaren en jaren….). De generaal staat voor het onbewuste, dat zijn leven wijdt aan jou bescherming. Dat jij nu volwassen en volgroeid bent, maakt het strijdende onbewuste werkeloos. Daar staat het dan met zijn goede gedrag! Die generaal kan wel wat hulp gebruiken om dat te verwerken (dialoog, pendelen).

Dus sta er open voor dat je onbewuste na de eerste euforie (hoera! De oorlog is voorbij! We hoeven niet meer te vechten!), wel eens in een flinke dip terecht kan komen (van ‘Wat nu? Heb ik nog wel een functie? Ik weet helemaal niet hoe ik met vrede moet omgaan!’ tot ‘GVD waarom hebben ze me dat niet eerder verteld?!?!?!’). Alle stadia van rouw kunnen langskomen: ontkenning, woede, marchanderen, schuld, wanhoop en depressie.

Het onbewuste probeert (uit gewoonte) zijn taak op de oude vertrouwde manier te blijven uitoefenen. Generaals hebben daarom nogal eens de neiging om nieuwe oorlogen te creëren, of de mogelijkheid van een oorlog in ieder geval als iets reëels te zien, zodat ze aan de slag kunnen blijven.

Belangrijk is dat jij blijft zien dat het om reacties uit herinnering gaat. Blijf ruimte voor expressie geven (dialoog). Zodat het er uit kan. Het onbewuste is geen mens, het gedraagt zich alleen zo. Het is vrede, en jij bent veilig in dit moment. Dat is de bottom line. Iedere keer opnieuw zal dat rust brengen. Verheug je samen met je onbewuste om nu te kunnen ontdekken wie je werkelijk bent.

Lieve groet,
Taetske

Hoi Taetske,

Tijdens de workshop is er iets gebeurd wat niet zomaar meer weggaat. Het is de angst voor ontwaken. Mijn onbewuste gaat op de rem. Er is angst om Clarity te doen. Angst dat als ik nog verder ontspan dat … ik oplos, verdwijn, …

Liefs,
A

---

Taetske’s antwoord

Hallo A,

Het allerbelangrijkste is om helderheid te krijgen op grond van welke oude ervaring/herinnering je onbewuste gelooft te verdwijnen als je nog meer ontspant. Het enige wat je dan hoeft te doen is die omstandigheden met het Hier en Nu vergelijken om te zien of die angst reëel is of niet.

Jij noch je onbewuste weet wat ‘ontwaken’ is. Dat maakt het een perfect projectiescherm. Je staat op het punt de dingen op een nieuwe manier te kunnen gaan doen. Nieuw betekent onbekend, betekent eng. Eng, vanuit het oude perspectief van je oude relatie met het Bestaan.

Dwing jezelf en je onbewuste niet, maar help jezelf en je onbewuste om te zien dat het echt veilig is. Dat je het avontuur aan kunt gaan. Dat je zelfs fouten mag maken. Dat er speelruimte is. Allemaal nieuw. Het is zelfs geen enkel probleem om nog op de oude voet voort te gaan, hoewel het je niet veel meer te brengen heeft.

Kijk ook wat ‘ontspannen’ voor je onbewuste betekent. Misschien denk het wel dat al je spieren er dan als slappe touwtjes bijhangen en je als een voddig hoopje op de grond ligt en verder niets meer kunt…

Wat wij bedoelen met ontspannen is het laten varen van de oude irreële doodsangst, zodat je volwassen capaciteiten onbelemmerd kunnen opbloeien en je natuurlijke intelligentie, liefde en levendigheid ter beschikking komt.

Richt je nu op een realistische kijk op je relatie met het Bestaan en een meer bewuste verbinding met de simpele tastbare realiteit van het moment.

Lieve groet
Taetske

Hoe blijf je bij je adem gedurende de dag? Ik doe regelmatig ademoefeningen en als ik alleen ben gaat het aardig maar op een drukke dag met veel mensen… dan lukt het niet meer.

Lieve groetjes,
Tineke

---

Taetske’s antwoord

Hoi Tineke,

Bij de adem zijn gedurende de dag is een van de mooiste en meest effectieve intrumenten om in contact met het moment te zijn. Dat het je al zo goed lukt als je alleen bent, is fantastisch! Een vrucht van alles wat je hebt gedaan.

In contact met anderen lopen er vaak meer programma’s. Daardoor is er minder aandachtsruimte om bij het NU te zijn, bij de adem. Hoe meer je onbewuste ontspant, hoe meer aandachtsruimte er komt voor het NU.

Tegelijk is het ook een kwestie van trainen, er aan wennen. Een fantastisch hulpmiddel is de MotivAider. Zet de MotivAider bv op 20 minuten. Zo krijg je 3x per uur een seintje dat je eraan herinnert een deel van je aandacht aan je adem te schenken. In het begin zul je echt even een pauze moeten nemen voor een paar bewuste ademhalingen. Naarmate je meer geoefend raakt, kun je je aandacht bij je adem brengen terwijl je gewoon doorgaat met te doen wat je aan het doen bent.

Veel mensen denken dat ze alleen met hun aandacht bij hun adem kunnen zijn als ze stil zijn en vol en diep ademen. Dat is een misvatting. De adem is er altijd, hoe die ook gaat. Zelfs praten is ademen. Zonder adem zou er geen geluid uit je keel komen. Kijk maar eens of je de luchtstroom kunt waarnemen die langs je stembanden en door je mond gaat terwijl je praat.

Waarnemen is: zijn bij hoe het in het moment is. Stel dus geen voorwaarden aan je adem als je er met je aandacht bij bent. Neem het waar zoals het is.

Soms is het gevolg dat je adem ontspant en verdiept. Het lichaam voegt zich naar waar de aandacht heen gaat. Ben je meer in contact met het nu, dan kom je ook meer uit je denken, uit de zorgenmachine. En dat ontspant.

Lieve groet,
Taetske

Lieve Taetske,

Ik heb iets ervaren dat voor mij volkomen nieuw is. Nu zou ik graag van jou horen hoe jij dat ziet.
Het innerlijk kind was tot nu toe voor mij altijd het deel van mij dat gekwetst is, zich verlaten, niet geliefd enz. voelt. Vandaag heb ik ervaren dat het ook het deel van mij is waar de verbinding met de spirituele wereld, met de oorsprong, de bron, nog helemaal aanwezig is. Het deel dat nog weet wie ik ben en waar we vandaan komen. Zie jij dat ook zo? Hoe heb jij dat ervaren? Mij helpt het enorm om op deze manier een hele andere relatie met het innerlijk kind op te bouwen. Niet alleen maar: ik ben er voor je, je hoeft niet bang meer te zijn; maar ook: ik ben nieuwsgierig naar je, jij hebt me wat te vertellen wat voor mij nieuw en super interessant is, iets waar jij meer van begrijpt dan de volwassene.
Taetske, kan je me alsjeblieft vertellen of dat allemaal bij het innerlijk kind hoort? De angsthaas, maar ook de verbinding met God?

Dank en lieve groeten, U

---

Taetske’s antwoord

Lieve U,

Het is belangrijk je ervan bewust te zijn dat er geen innerlijk kind is. Het innerlijk kind is een metafoor voor het geconditioneerde deel van ons denken dat in ons onbewuste verankerd zit en grotendeels al in de baby- en kindertijd is ontstaan. Daarom heeft het de gevoelens, de angsten en programma’s van het kind dat je vroeger was. In het lichaam voelt het als een kind omdat de ‘bio-computer’ het lichaam vanuit deze programma’s aanstuurt. In bv de intuïtieve dialoog gebruiken we dit op een positieve manier, om onze onbewuste en vaak ook onderdrukte patronen op te helderen.

De meeste kinderen zijn veel helderder en intelligenter dan volwassenen. De verbinding met het spirituele, met de oorsprong en de bron zoals jij het noemt, is nog op een heel natuurlijke manier aanwezig. Vaak geven kinderen er niet zoveel aandacht aan omdat ze al snel merken dat er geen plek voor is in de mensenwereld. Of ze merken dat er op een manier mee om wordt gegaan die onnatuurlijk en vreemd is (zoals religie). Het wordt om die reden niet verder ontwikkeld en raakt op de achtergrond. Het kan zelfs gebeuren dat het weggestopt en onderdrukt wordt omdat volwassenen negatief reageren als het kind er iets over zegt of laat zien. Maar de herinneringen zijn er natuurlijk nog! En het is prachtig en helend om daar weer mee in contact te komen.

Maar… herinneringen zijn niet de realiteit. Ook deze herinneringen niet! Toch kan het contact ermee je enorm helpen om deze kant van jou – die in iedere volwassene nog altijd aanwezig is! – wakker te roepen en terug te vinden. Die kant die ook nu op dit moment deze verbinding heeft. Niet met herinneringen of denkbeelden, maar met de werkelijkheid van dit moment.

Veel liefs, Taetske

Beste Taetske,

Na een lange zoektocht van vele jaren denk ik ‘het antwoord’ te hebben gevonden in Advaita/non-dualiteit. Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat dit antwoord een concept is, weer slechts een product van intellectueel begrip. De leeswoede van de afgelopen twee jaar komt nu tot rust en de onrust over ‘wat nu?’ duikt weer regelmatig op.

Natuurlijk hoef ik niks en moet ik niks, maar de zucht naar ‘verdieping’ blijft bestaan. Bijzonder raak vond ik je artikel Een mug op de computer. Het maakte mij o.a. duidelijk dat het verlangen naar een nieuw ‘hoe’ nog steeds in mij aanwezig is. Aangetrokken voel ik mij tot het Clarity Proces als een ‘instrument’ dat me ‘verder’ kan helpen. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ook dat weer een ‘hoe’ is dat me uiteindelijk spiritueel niets zal brengen. Immers, never the twain shall meet, nietwaar?

Vraag is dus eigenlijk: wat is de waarde van het Clarity Proces als weer een vorm van ‘hoe’?

Hartelijke groet, Henk

---

Taetske’s antwoord

Beste Henk,

Het beste wat ik tegen je kan zeggen is: probeer het uit.
Voor mij is er geen tegenstelling tussen Advaita en Clarity, hoewel ze aan de oppervlakte een heel verschillende aanpak hebben.
Clarity helpt de mind (en daarmee het lichaam) om in een realistischer en minder gespannen toestand te raken, waardoor het inzicht in de realiteit veel toegankelijker wordt. Daarbij geeft het je ook enorm veel inzicht in de werking van de mind waardoor het verschil tussen met je denkwereld werken en uit je denkwereld stappen (en de relatie tussen die twee) helder wordt.

Voor sommigen is Clarity de perfecte voorbereiding, voor anderen het perfecte vervolg. Voor een aantal is het volledig compleet en voor de meesten is het een kleine tot belangrijke aanvulling. Het is in ieder geval een interessant en verhelderend avontuur!

Hartelijke groet,
Taetske

Beste Taetske,

Er is iets waar ik tegenaan loop ivm hoogsensitiviteit. Ergens verwar ik wellicht mijn ‘ware natuur’ met een soort ideaalbeeld van hoe ik zou moeten zijn.
Ik heb al heel wat lagen onderzocht en dat geeft zeker meer ontspanning, inzicht en acceptatie. Wat er van mij overblijft, in het opzicht van de persoonlijkheid die ik belichaam, is een hoogsensitieve persoonlijkheid.

Ik zou denken/hopen/verwachten (allemaal dingen die ik natuurlijk niet zou ‘moeten’ doen?) dat er een persoon overblijft die niet meer gespannen raakt van dagelijkse situaties, die zich nergens meer voor schaamt, die graag onder de mensen vertoeft, die makkelijk communiceert, die zich ‘thuis’ voelt op deze wereld.

Wat ik juist ervaar is dat ik vanwege hooggevoeligheid wel van dagelijkse situaties gespannen raak, vooral door het tussen de mensen zijn, en twijfelachtig en onzeker gedrag vertoon als gevolg hiervan. Dan vraag ik me af hoe ermee om te gaan.
De nasleep van dagelijkse gespannenheid duurt wel minder lang dan voorheen.

Is het een kwestie van oefening, als je dit soort dingen dagelijks meemaakt? Of kan het zijn dat ik me altijd ongemakkelijk zal voelen, ook al zitten er geen persoonlijke lagen meer op?

Hartelijke groet,
W

---

Taetske’s antwoord

Beste W,

Je ware natuur gaat voorbij aan alles wat wij persoonlijkheid noemen. Het is volkomen onpersoonlijk. Ieder beeld wat je ervan hebt, is het niet. Het is wat overblijft als alle beelden zijn opgelost of tot rust gekomen.

Hooggevoeligheid is een gave. Niet iets wat spanningen veroorzaakt. De spanningen komen door de (soms heel oude) overlevingsmechanismen die geloven dat je plek op aarde afhankelijk is van de goedkeuring van anderen. De hooggevoeligheid wordt dan ingezet binnen het overlevingsmechanisme. En dat kan erg vermoeiend zijn.

Het feit dat de spanningen minder lang blijven hangen is een teken dat je op de goede weg bent. Het is zeker een kwestie van oefening, maar ook van perspectief.

Als er geen persoonlijke lagen meer op zitten, voel je je ook niet meer ongemakkelijk. Maar het is de vraag of het nodig is ze allemaal af te leggen. Meestal gaat het afpellen tot op een zeker niveau, en dan kan de werkelijkheid worden gezien waardoor verder afpellen niet meer nodig is, alleen onderhoud. De acceptatie komt dan vanuit een andere bron.

Hartelijke groet,
Taetske