Dagelijks leven - Tsuki

Moet je het denken loslaten?

Taetske Kleijn — Mon, 19 Feb 2018 18:41:12 +0000

Hi Taetske,

De laatste tijd vraag ik mijzelf het volgende af:
Er tuimelen allerlei gedachten door mijn hoofd en vaak komen daar dan nieuwe richtingen of ideeën uit. Nu weet ik ook dat het denken niet het hier en nu is en dat zodra je denkt je niet het werkelijke ziet. Als ik mijzelf dan als een soort van wip van denken naar nu kantel, zijn de gedachten natuurlijk weg…. dat is op zich prima… ook wel jammer, want er zijn ook mooie inzichten

Hoe zit het nu…. want als je verder wil, plannen wil maken, dan gebruik je toch ook je denken?

En de inzichten leiden ook weer tot nieuwe dingen…. of zijn het dan toch strategieën om de pier niet los te laten zoals Jeru op zijn laatste cd zegt….? If you want to experience the freedom of swimming, you have to let go of the dock….

R

Taetske’s antwoord

Hoi R,

Ja dat is een relevante vraag, die natuurlijk steeds belangrijker wordt naarmate je verder komt. Er is niets mis met het denken! Mits je het niet door de war haalt met de werkelijkheid. En als je de werkelijkheid diepgaander wilt leren kennen, zul je in staat moeten zijn om je er langere tijd op te richten. Ook ontwikkel je in de verdere fases van het Clarity Proces het vermogen beiden tegelijk waar te nemen. Net zoals je een geluid kunt horen en een kleur kunt zien; bij je adem kunt zijn en een gesprek voeren.

Dus ja, als je de vrijheid van zwemmen wilt ervaren, moet je wel degelijk de moed opbrengen om de pier los te laten, en zelfs om een eind weg te zwemmen! Maar dat betekent niet dat je er niet af en toe op kunt gaan zitten om van het uitzicht te genieten…

Lieve groet,
Taetske

Het bericht Moet je het denken loslaten? verscheen eerst op Tsuki.

Kan de Quantum Light Breath helpen om materiële veranderingen te brengen in je leven?

Taetske Kleijn — Sun, 11 Sep 2016 15:24:00 +0000

Dag Taetske

Ik had een vraagje over Quantum Light Breath. Kan dat helpen om materiële veranderingen te brengen in je leven?
Ik zit al een tijdje vast in een onaangename situatie en probeer een verandering teweeg te brengen door mijn gedachten te gebruiken. Werkt dat wel? Kunnen gedachten dingen teweegbrengen, zoals geld?

M

Taetske’s antwoord

Beste M,

Jij bent voor een groot deel de creator van je leven. Onbewuste patronen spelen daar een belangrijke rol in. De Quantum Light Breath helpt je de angsten en verlangens op te lossen die deze onbewuste patronen actief houden. Op die manier kan de QLB een veel invloed hebben. Jij verandert, waardoor je leven verandert.

Gedachten en de bijbehorende gevoelens hebben in zichzelf geen kracht of macht. Alleen als we in ze geloven (bewust of onbewust) hebben ze invloed op ons leven, omdat we er dan naar handelen.

Lieve groet en vruchtbare meditaties,
Taetske

Het bericht Kan de Quantum Light Breath helpen om materiële veranderingen te brengen in je leven? verscheen eerst op Tsuki.

Het verhaal van de generaal

Tsuki — Sun, 26 Apr 2015 20:12:53 +0000

Lieve Taetske,

De laatste maanden gebeuren er heel veel niet-D-dingen en dat is wel heel apart om mee te maken. Maar ja, wie is D eigenlijk, that’s the question. Het is het verhaal van de generaal die eindelijk doorheeft dat de oorlog allang voorbij is. Maar dan in mijn geval dat er helemaal geen crisis is (maar ik heb wel altijd gewerkt alsof er een crisis was). Ik weet alleen niet meer zo goed hoe het verhaal van de generaal verder gaat. Zou je me dat willen laten weten?

Liefs D

Taetske’s antwoord

Lieve D,

Het verhaal van de generaal is een metafoor om je te helpen begrijpen dat het onbewuste nogal onthand kan raken als het begint te beseffen dat de oorlog voorbij is (en al jaren en jaren en jaren….). De generaal staat voor het onbewuste, dat zijn leven wijdt aan jou bescherming. Dat jij nu volwassen en volgroeid bent, maakt het strijdende onbewuste werkeloos. Daar staat het dan met zijn goede gedrag! Die generaal kan wel wat hulp gebruiken om dat te verwerken (dialoog, pendelen).

Dus sta er open voor dat je onbewuste na de eerste euforie (hoera! De oorlog is voorbij! We hoeven niet meer te vechten!), wel eens in een flinke dip terecht kan komen (van ‘Wat nu? Heb ik nog wel een functie? Ik weet helemaal niet hoe ik met vrede moet omgaan!’ tot ‘GVD waarom hebben ze me dat niet eerder verteld?!?!?!’). Alle stadia van rouw kunnen langskomen: ontkenning, woede, marchanderen, schuld, wanhoop en depressie.

Het onbewuste probeert (uit gewoonte) zijn taak op de oude vertrouwde manier te blijven uitoefenen. Generaals hebben daarom nogal eens de neiging om nieuwe oorlogen te creëren, of de mogelijkheid van een oorlog in ieder geval als iets reëels te zien, zodat ze aan de slag kunnen blijven.

Belangrijk is dat jij blijft zien dat het om reacties uit herinnering gaat. Blijf ruimte voor expressie geven (dialoog). Zodat het er uit kan. Het onbewuste is geen mens, het gedraagt zich alleen zo. Het is vrede, en jij bent veilig in dit moment. Dat is de bottom line. Iedere keer opnieuw zal dat rust brengen. Verheug je samen met je onbewuste om nu te kunnen ontdekken wie je werkelijk bent.

Lieve groet,
Taetske

Het bericht Het verhaal van de generaal verscheen eerst op Tsuki.

Hoe blijf je bij je adem gedurende de dag?

Tsuki — Sun, 26 Apr 2015 20:01:03 +0000

Hoe blijf je bij je adem gedurende de dag? Ik doe regelmatig ademoefeningen en als ik alleen ben gaat het aardig maar op een drukke dag met veel mensen… dan lukt het niet meer.

Lieve groetjes,
Tineke

Taetske’s antwoord

Hoi Tineke,

Bij de adem zijn gedurende de dag is een van de mooiste en meest effectieve intrumenten om in contact met het moment te zijn. Dat het je al zo goed lukt als je alleen bent, is fantastisch! Een vrucht van alles wat je hebt gedaan.

In contact met anderen lopen er vaak meer programma’s. Daardoor is er minder aandachtsruimte om bij het NU te zijn, bij de adem. Hoe meer je onbewuste ontspant, hoe meer aandachtsruimte er komt voor het NU.

Tegelijk is het ook een kwestie van trainen, er aan wennen. Een fantastisch hulpmiddel is de MotivAider. Zet de MotivAider bv op 20 minuten. Zo krijg je 3x per uur een seintje dat je eraan herinnert een deel van je aandacht aan je adem te schenken. In het begin zul je echt even een pauze moeten nemen voor een paar bewuste ademhalingen. Naarmate je meer geoefend raakt, kun je je aandacht bij je adem brengen terwijl je gewoon doorgaat met te doen wat je aan het doen bent.

Veel mensen denken dat ze alleen met hun aandacht bij hun adem kunnen zijn als ze stil zijn en vol en diep ademen. Dat is een misvatting. De adem is er altijd, hoe die ook gaat. Zelfs praten is ademen. Zonder adem zou er geen geluid uit je keel komen. Kijk maar eens of je de luchtstroom kunt waarnemen die langs je stembanden en door je mond gaat terwijl je praat.

Waarnemen is: zijn bij hoe het in het moment is. Stel dus geen voorwaarden aan je adem als je er met je aandacht bij bent. Neem het waar zoals het is.

Soms is het gevolg dat je adem ontspant en verdiept. Het lichaam voegt zich naar waar de aandacht heen gaat. Ben je meer in contact met het nu, dan kom je ook meer uit je denken, uit de zorgenmachine. En dat ontspant.

Lieve groet,
Taetske

Het bericht Hoe blijf je bij je adem gedurende de dag? verscheen eerst op Tsuki.

Ik vind dat ik niet alles maar over me heen moet laten gaan. Maar waar trek je de grens?

Tsuki — Sun, 26 Apr 2015 19:41:14 +0000

Hallo Taetske,

Ik zit al een tijd in de ziektewet. Er is veel misgegaan in het re-integratieproces. In de rapporten staat bijvoorbeeld allerlei informatie die niet klopt. Veel dingen blijven maar ‘verkeerd’ gaan, en ik ben er doodmoe van. Door de Clarity oefeningen kan ik mezelf gelukkig wel steeds weer rustig krijgen, maar omdat elke reactie die ik heb uit de 4-jarige lijkt te komen, weet ik niet hoe ik in praktische zin met de situatie om moet gaan. Ook als volwassene vind ik dat ik het niet allemaal maar over me heen moet laten gaan. Maar waar trek je de grens?

Als ik alleen in het moment blijf, is dat uiteraard een lekkerder gevoel, maar is het niet nuttig om ook te bedenken hoe dan verder. Ik kom er niet uit. Ik heb geen idee welke keus ik moet maken. Moet ik wel een keus maken? Of is het echt zo simpel om alles los te laten en over te laten aan het bestaan. Ik heb nog wel het idee dat ikzelf toch ook nog wel een verantwoordelijkheid heb (?)

Ik hoor graag van je,
E

Taetske’s antwoord

Hallo E,

Als je in het nu bent, neem je ook notie van wat zich in je denken afspeelt en zul je beslissingen moeten nemen over wat je wel en wat je niet gebruikt. Je zaken regelen en daarin keuzes maken, hoort bij het leven. Het liefst doe je dat natuurlijk zo volwassen mogelijk! En uiteraard helpt het enorm als je ziet welke impulsen/gevoelens uit de oude machteloosheid komen.

Als je met zo’n proces als het onze bezig bent, zul je ook moeten omgaan met dat je voor een deel nog steeds wordt gedreven door je oude patronen. Dat is nu eenmaal zo! En geen ramp. Integendeel. Al doende leert men. Het idee dat er maar 1 goede oplossing is, wordt over het algemeen gevoed door het verouderde idee dat je leven van die goede oplossing afhangt. In werkelijkheid zijn er altijd meerdere mogelijkheden en daar een keus in maken is het vieren van jouw volwassen vrijheid.

Lieve groet,
Taetske

Het bericht Ik vind dat ik niet alles maar over me heen moet laten gaan. Maar waar trek je de grens? verscheen eerst op Tsuki.

Over spanningen als gevolg van hoogsensitiviteit

Tsuki — Sun, 26 Apr 2015 19:32:11 +0000

Beste Taetske,

Er is iets waar ik tegenaan loop ivm hoogsensitiviteit. Ergens verwar ik wellicht mijn ‘ware natuur’ met een soort ideaalbeeld van hoe ik zou moeten zijn.
Ik heb al heel wat lagen onderzocht en dat geeft zeker meer ontspanning, inzicht en acceptatie. Wat er van mij overblijft, in het opzicht van de persoonlijkheid die ik belichaam, is een hoogsensitieve persoonlijkheid.

Ik zou denken/hopen/verwachten (allemaal dingen die ik natuurlijk niet zou ‘moeten’ doen?) dat er een persoon overblijft die niet meer gespannen raakt van dagelijkse situaties, die zich nergens meer voor schaamt, die graag onder de mensen vertoeft, die makkelijk communiceert, die zich ‘thuis’ voelt op deze wereld.

Wat ik juist ervaar is dat ik vanwege hooggevoeligheid wel van dagelijkse situaties gespannen raak, vooral door het tussen de mensen zijn, en twijfelachtig en onzeker gedrag vertoon als gevolg hiervan. Dan vraag ik me af hoe ermee om te gaan.
De nasleep van dagelijkse gespannenheid duurt wel minder lang dan voorheen.

Is het een kwestie van oefening, als je dit soort dingen dagelijks meemaakt? Of kan het zijn dat ik me altijd ongemakkelijk zal voelen, ook al zitten er geen persoonlijke lagen meer op?

Hartelijke groet,
W

Taetske’s antwoord

Beste W,

Je ware natuur gaat voorbij aan alles wat wij persoonlijkheid noemen. Het is volkomen onpersoonlijk. Ieder beeld wat je ervan hebt, is het niet. Het is wat overblijft als alle beelden zijn opgelost of tot rust gekomen.

Hooggevoeligheid is een gave. Niet iets wat spanningen veroorzaakt. De spanningen komen door de (soms heel oude) overlevingsmechanismen die geloven dat je plek op aarde afhankelijk is van de goedkeuring van anderen. De hooggevoeligheid wordt dan ingezet binnen het overlevingsmechanisme. En dat kan erg vermoeiend zijn.

Het feit dat de spanningen minder lang blijven hangen is een teken dat je op de goede weg bent. Het is zeker een kwestie van oefening, maar ook van perspectief.

Als er geen persoonlijke lagen meer op zitten, voel je je ook niet meer ongemakkelijk. Maar het is de vraag of het nodig is ze allemaal af te leggen. Meestal gaat het afpellen tot op een zeker niveau, en dan kan de werkelijkheid worden gezien waardoor verder afpellen niet meer nodig is, alleen onderhoud. De acceptatie komt dan vanuit een andere bron.

Hartelijke groet,
Taetske

Het bericht Over spanningen als gevolg van hoogsensitiviteit verscheen eerst op Tsuki.

Is het nodig om angsten ‘te overwinnen’?

Taetske Kleijn — Wed, 25 Mar 2015 20:20:35 +0000

Beste Taetske,

Is het nodig om angsten ‘te overwinnen’? Ik voel vaak tweestrijd over deze kwestie.

Bijvoorbeeld: ’Zolang ik niet durf te spreken voor een groep is er iets niet goed.’

Enerzijds zou ik zeggen: Ja, omdat het een angst is moet je deze overwinnen (om ‘volwassen’ te worden)

Anderzijds: Nee, want het is ook vaak een moeten kunnen: de stem in het hoofd die zegt dat ik pas goed genoeg ben als ik net als anderen dat kan/durf.

Er is in dit geval ook geen behoefte of wil om bv te leren spreken voor een groep, dus dan zou ik me in dit geval gaan forceren om zo’n angst aan te gaan. Anderzijds denk ik hierbij: dat kan ook ontwijkingsgedrag zijn.

Het heeft ook te maken met tweestrijd in zelfacceptatie: Accepteer ik dat ik een verlegen persoon ben, mag ik dat blijven, kan ik ook helderheid hebben over wie ik werkelijk ben en toch een verlegen persoon blijven?

Of accepteer ik dit niet en zal ik moeten veranderen, wil ik echt volwassen worden en helderheid krijgen over wie ik werkelijk ben (misschien voor het eerste wel nodig en voor het tweede niet?)

Deze kwestie komt vaak boven als ik (advaita)’leraren’ zie en hoor spreken. Dan vraag ik me af: zijn er ook mensen die wel zelfrealisatie ‘hebben’, maar die bv niet goed uit hun woorden kunnen komen, of in een groep spreken. ‘Mag’ je nog angsten hebben?

Bij voorbaat dank als je hier antwoord op geeft.

Hartelijke groetjes,
W

Taetske’s antwoord

Beste W,

Dank je wel voor je vraag. Dit misverstand over een schijnbare tegenstelling tussen acceptatie en ‘aan jezelf werken’ komt veel voor.

Angst is een teken van niet-acceptatie op dieper onbewust niveau. En daarom gaat het in mijn optiek ook niet over overwinnen van angst, maar over het ontspannen van angst. Veel angsten komen inderdaad van oude patronen uit je kindertijd. Die te ontspannen brengt je meer in harmonie met het volwassen wezen dat je nu bent.

Acceptatie is altijd het beste vertrekpunt voor zelfonderzoek. Als je zelfonderzoek doet vanuit willen veranderen, zit je in een strijd met wat is. Dat brengt je niet dichterbij werkelijkheid. Dus ja, begin met acceptatie van je angst, maar stop daar niet! De angst is een wegwijzer naar waar je acceptatie dieper kan gaan. Die wegwijzer wil je toch niet laten liggen?

Dus het mooie is dat je allebei kunt doen: én je verlegenheid en de daarbij horende angst accepteren, én onderliggende oorzaken van de angst onderzoeken, naar boven halen en ontspannen. En dan begint wat mij betreft het avontuur! Dan kom je op een punt waar je open staat voor verandering zonder verandering af te willen dwingen.

Niemand is zomaar verlegen. Sommige mensen zijn wel stiller dan andere mensen. Verlegen betekent: bang om te spreken. En als er angst is om te spreken, dan is er ook verlangen. De acceptatie is dan niet volledig, en je weet niet of het stiller zijn je ware natuur is, of dat er in werkelijkheid een spraakzaam iemand in je huist. Het avontuur is om de acceptatie zo diep te laten gaan, dat jij toestemming geeft dat degene die bent er mag zijn, wat en wie het ook is. Daar komt vertrouwen om de hoek kijken. Vertrouwen in de dans van het geheel waar jij deel van uit maakt.

Wat ik zelf altijd mooi vind, is om te zien hoe mensen op het punt komen waar ze in staat zijn om ermee te experimenteren, te spelen. Het is geweldig om een verlegen iemand de stap te zien zetten om te spreken voor een groep. Met angst en al! Omdat er een diepere acceptie is ontstaan. Het moet niet, het mag. En de angst die dat losmaakt vervolgens niet uit de weg te gaan, maar te zien als een uitnodiging om tot nog diepere acceptatie en ontspanning te komen.

Ik zie angsten dus niet als iets wat je wel of niet mag hebben, maar als wegwijzers naar een diepere acceptatie van wat is.

Ik hoop dat ik hiermee een stukje van je vraag heb kunnen beantwoorden.

Hartelijke groet,

Taetske

Het bericht Is het nodig om angsten ‘te overwinnen’? verscheen eerst op Tsuki.